خداوند در آیه 11و 12 از سوره نور می فرماید: «ان الذین جاؤا بالافک عصبه منکم لا تحسبوه شرا لکم بل هو خیر لکم لکل‏ امری‏ء منهم ما اکتسب من الاثم و الذی تولی کبره منهم له عذاب عظیم * لولا اذ سمعتموه ظن المؤمنون والمؤمنات بانفسهم خیرا و قالوا هذا افک مبین،همانا کسانى که آن تهمت عظیم را در باره‏ى یکى از زنان پیامبر به میان آوردند، دسته‏اى از شما بودند. آن تهمت را براى خود شرّ مپندارید، بلکه آن براى شما خیر و مصلحت است.  بر عهده‏ى هر فردى از آنها سهمى از گناه است و آن که بخش عمده‏ى آن دروغ‏سازى را بر عهده داشته عذابى بزرگ دارد. چرا هنگامى که آن تهمت‏ را شنیدید، مردان و زنان مؤمن نسبت به خودشان گمان نیک نبردند و نگفتند: این تهمتى آشکار است؟».

می‏گوید آن بدبختها که این داستان را جعل‏ کرده بودند، هر کدامشان به اندازه خودشان داغ گناه را کسب کردند، عواقب گناه را متحمل شدند. آیات به اصطلاح «افک» است. «افک» (دروغ بزرگی) تهمتی است که برای بردن آبروی رسول خدا بعضی از منافقین برای همسر رسول خدا جعل کردند. «افک» یعنی تهمت که مربوط به یک جریان تاریخی است. یکی از همسران پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم را در یک جریانی، منافقین مورد اتهام قرار دادند. آن زن به‏ عقیده اهل تسنن، عایشه بوده و به عقیده بعضی از اهل تشیع، ماریه قبطیه‏ بوده ولی به عقیده بعضی دیگر هم عایشه بوده است. شاید فکر کنید که کار باید برعکس باشد، باید شیعه‏ها بگویند آن زن متهم عایشه بوده و سنیها بگویند آن زن متهم ماریه بوده است.

چرا سنیها اصرار دارند که آن زن‏ متهم عایشه بوده و شیعه‏های متعصب اصرار دارند که آن زن متهم ماریه بوده‏ است؟ برای اینکه این تهمت بعد به شکلی در آمد چه از نظر وضع عمومی مردم و چه از نظر آیات قرآن در شأن آن زن متهم که برای آن زن متهم یک افتخار به شمار آمد، یعنی شک نماند که این اتهام درباره آن زن متهم دروغ بوده و او تطهیر شد و صددرصد معلوم شد که قضیه دروغ است. این است که اهل تسنن اصرار دارند که آن زن متهم که پاکی او از نظر این عمل زشت صددرصد اثبات شد عایشه بوده و بعضی از شیعه‏ها می‏خواهند این افتخار را برای ماریه قبطیه‏ ثابت کنند.

به هر حال خلاصه داستان به نقل تسنن این‏ است که عایشه همسر پیامبر هنگام بازگشت مسلمین از یک غزوه، در یکی از منزلها برای قضای حاجت داخل جنگلی شد، در آنجا طوق (روبند) او به‏ زمین افتاد و مدتی دنبال آن می‏گشت و در نتیجه از قافله باز ماند و توسط صفوان که از دنبال قافله برای جمع آوری از راه ماندگان حرکت می‏کرد، با تأخیر وارد مدینه شد. به دنبال این حادثه منافقین تهمتهایی را علیه همسر پیامبر شایع کردند. آیه می‏فرماید «ان الذین جاؤا بالافک عصبه منکم، آنان که «افک» را ساختند و خلق کردند، بدانید یک دسته متشکل و یک عده افراد به هم وابسته از خود شما هستند». قرآن کریم به این وسیله مؤمنین و مسلمین را بیدار می‏کند که توجه‏ داشته باشید در داخل خود شما، از متظاهران به اسلام، افراد و دسته جاتی‏ هستند که دنبال مقصدها و هدفهای خطرناک می‏باشند، یعنی قرآن می‏خواهد بگوید قصه ساختن این «افک» از طرف کسانی که ساختند روی غفلت و بی‏ توجهی و ولنگاری نبود، روی منظور و هدف بود، هدف هم بی آبرو ساختن‏ پیغمبر و از اعتبار انداختن پیغمبر بود، که به هدفشان نرسیدند.

قرآن‏ می‏گوید آنها یک دسته به هم وابسته از میان خود شما بودند و بعد می‏گوید این شری بود که نتیجه‏اش خیر بود، و در واقع این شر نبود «لا تحسبوه شرا لکم بل هو خیر لکم» " ، گمان نکنید که این یک حادثه سوئی‏ بود و شکستی برای شما مسلمانان بود، خیر، این داستان با همه تلخی آن به‏ سود جامعه اسلامی بود. حال چرا قرآن این داستان را خیر می‏داند نه شر و حال آن که داستان بسیار تلخی بود؟ داستانی برای مفتضح کردن پیغمبر اکرم‏ ساخته بودند و روزهای متوالی حدود چهل روز گذشت تا اینکه وحی نازل شد و تدریجا اوضاع روشن گردید. خدا می‏داند در این مدت بر پیغمبر اکرم و نزدیکان آن حضرت چه گذشت! قرآن می‏گوید: یک نفر از اینها بود که‏ قسمت معظم این گناه را او به عهده گرفت (مقصود "عبد الله بن ابی" است که "عبد الله بن ابی بن سلول" هم می‏گویند): «و الذی تولی‏ کبره منهم له عذاب عظیم» آنکه قسمت معظم این گناه را به گردن گرفت‏، خدا عذابی بزرگ برای او آماده کرده است، غیر از این داغ بدنامی دنیا که تا دنیا دنیاست، به نام "رئیس المنافقین" شناخته می‏شود، در آن‏ جهان خداوند عذاب عظیمی به او خواهد چشانید. آن منافقینی که این داستان را جعل کرده بودند، آنچه برایشان به تعبیر قرآن ماند "اثم" بود . "اثم" یعنی داغ گناه. تا زنده بودند، دیگر اعتبار پیدا نکردند.