چیزی که از نظر اسلام در رابطه انسان و دنیا " نبایستنی" است و آفت و بیماری انسان تلقی می‏شود و اسلام در تعلیمات‏ خویش مبارزه‏ای بی امان با آن دارد "تعلق" و "وابستگی" انسان به‏ دنیا است نه "علاقه" و "ارتباط " او به دنیا " اسیر زیستی" انسان است نه " آزاد زیستی" او، هدف و مقصد قرار گرفتن دنیا است‏ نه وسیله و راه واقع شدن آن. رابطه انسان و دنیا اگر به صورت وابستگی انسان و طفیلی بودنش در آید، موجب محو و نابودی تمام ارزشهای عالی انسان می‏گردد. ارزش انسان به‏ کمال مطلوبهایی است که جستجو می‏کند. بدیهی است که اگر فی المثل مطلوبی‏ بالاتر از سیر کردن شکم خودش نداشته باشد و تمام تلاشها و آرزوهایش در همین حد باشد ارزشی بیشتر از "شکم" نخواهد داشت، اینست که علی (ع‏) می‏فرماید: آن کس که همه هدفش پر کردن شکم است ارزشش با آنچه از شکم خارج‏ می‏گردد برابر است.

همه سخنها درباره چگونگی ارتباط انسان و جهان است که به چه کیفیت و به چه شکل باشد؟ در یک شکل، انسان محو و قربانی می‏شود، به تعبیر قرآن کریم به حکم اینکه هر جوینده در حد پائین‏تر از هدف و کمال مطلوب خویش است‏ «اسفل سافلین» می‏گردد، پست‏ترین، منحط ترین، و ساقط ترین موجود جهان می‏شود، تمام ارزشهای عالی و مختصات انسانی او از میان می‏رود، و در یک شکل دیگربرعکس، دنیا و اشیاء آن فدای انسان می‏گردد و در خدمت‏ انسان قرار می‏گیرد و انسان ارزشهای عالی خویش را باز می‏یابد، اینست که‏ در حدیث قدسی آمده است:

«یا ابن آدم خلقت الاشیاء لاجلک و خلقتک لاجلی، همه چیز برای انسان آفریده شده و انسان برای خدا» . آنچه در نهج البلاغه محکوم است چگونگی حاصل ارتباط انسان و جهان طبیعت است که از آن به "وابستگی" و "تعلق" و امثال اینها تعبیر می شود.